27-11-10

26/11/2010

Als ik wat later moet beginnen werken, probeer ik er een gewoonte van te maken om na het ontbijt piano te spelen. Dan ben je nog fris en monter (of dat zou je dan toch moeten zijn) en kan je je goed concentreren.

Daarna nam ik eventjes de tijd om wat te bloggen. Ik moet trouwens nog heel wat blogs bijlezen ook, maar de tijd ontbreekt me vaak. Veel zin om nog vanalles te doen had ik daarna niet meer, maar daar was ik op voorzien. Daarom heb ik lekker wat muziek geluisterd en terwijl toch een kleine poging gedaan tot het opruimen van mijn kleren, want die hingen en lagen weer overal op stoelen en dergelijke.

Daarna ben ik gaan werken en ben er in geslaagd om alles op tijd rond te krijgen. Gelukkig, want 's avonds was er een wijndegustatie. Waar ik gelukkig niet heen moest. Ik hou wel eens van een glaasje wijn, maar na eentje heb ik meestal wel voldoende.

's Avonds lekker in mijn zetel geploft om nog wat te computeren en te lezen.

En toen... realiseerde ik me dat ik eigenlijk niet zo veel zin meer heb in dit blog. Vinden jullie dit nog leuk om te lezen? Aan het aantal bezoekers te zien niet. Zelf vind ik het eigenlijk ook een hele opgave om hier nog te schrijven. Ik plan het echt in en verplicht mezelf er toe, maar dat is eigenlijk niet de bedoeling natuurlijk. Bovendien zijn mijn dagen en hoe ik ze doorkom nu ook weer niet zo boeiend en speciaal.

Dus waarschijnlijk stopt dit blog binnenkort.

Wie nog wel zin heeft om mijn Tita-blog te lezen: daar heb ik nog wel heel veel zin in en inspiratie voor.

22:08 Gepost door Birsen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

26-11-10

25/11/2010

Een te korte nacht achter de rug. Again! En weer mijn eigen schuld. Wanneer zal ik het leren? Wanneer zal ik eindelijk ECHT doorhebben dat het zo niet werkt?

Met kleine oogjes op het werk gearriveerd dus. Mij verwachtend aan een rustige donderdagvoormiddag. Met het goede voornemen om eens goed door te werken, snel die ene levering uit te pakken en dan aan te vullen. Zodat mijn collega er goed voor stond in de namiddag. Maar uiteindelijk was het vrij druk 's morgens. Pas tussen de middag was het rustig. Maar toen ging mijn bazin boodschappen doen en mijn baas eten. En plots stond ik alleen in de winkel, met 1 klant en met een lege kar die ik in het magazijn moest gaan vullen maar niet mocht gaan vullen omwille van de aanwezigheid van die klant. Dan maar allerlei kleine klusjes gedaan want met mijn duimen staan draaien, was nu ook weer niet de bedoeling.

Om 13 u mocht ik naar huis. Ik had mij voorgenomen om snel een hapje te eten en daarna wat piano te spelen. Net toen ik me achter de piano wou installeren, ging de bel: de pianostemmer. Hm, ik heb mijn planning dan maar wat omgegooid: een beetje muziek luisteren en een beetje bloggen. Wegens het slechte weer werden mijn buurjongetjes door hun oma van school gehaald met de auto. Daardoor was ik een beetje langer thuis en kon ik nog gauw de strijk doen.

En dan babysitten. De deugnieten hadden een kamp gebouwd met stoelen en dekens en vonden niets zo leuk om boven op die stoelen te gaan staan. Daarna begon A. braaf met zijn treinen te spelen, maar V. begon overal aan te prutsen, in de zetels te klimmen en te springen en wilde niet luisteren. Toen ik het eten moest gaan maken, wou V. helpen (lees: in de potten komen hangen). Maar kleine kindjes in de keuken als er gekookt wordt is niet veilig. Dus gaf ik hem allerlei opdrachtjes: haal een fles water uit de kast, zet bordjes op tafel, vul bekertjes met water, zet ze naast de bordjes, leg bestek op tafel, haal voor mij ook maar een glas water,... Uiteindelijk wou ook A. komen helpen, maar gelukkig was het eten toen net klaar. Ze mochten van mij hun wortelpuree plat doen op hun bordjes zodat ze een straat kregen en ik maakte dan met stukjes worst daar een bus op. Zo aten ze braaf hun bordjes helemaal leeg.

Daarna was het tijd om in bad te gaan. En ze amuseerden zich rot met bekertjes water over elkaars hoofd leeg te gieten. Na een paar waarschuwingen omdat ze water uit het bad gooiden, viste ik V. eruit. Daarop werd A. heel boos, want nu was de pret over natuurlijk. Ik heb V. beneden in de zetel gezet en ben dan A., die in een leeg bad zat te brommen, gaan afdrogen en aankleden. Gelukkig wou hij daarna terug "vriendjes zijn".

Mijn pogingen om de tv aan te zetten, mislukten. Tja, wij hebben zelf thuis geen digitale tv, dus ik ken daar niets van. Gelukkig kon ik wel een dvd opzetten. En net toen ik een huilscène (V. wou een yoghurtje maar kreeg dat niet omdat hij zijn mandarineke al niet had opgegeten) had opgelost en met 2 petotters op weg was naar boven om nog een verhaaltje voor te lezen, kwam mama thuis. We hebben ze dan maar samen ondergestopt.

Daarna ben ik thuis op een stoel geploft en was heel blij dat mijn mama voor mij nog wat frietjes wilde pakken (de rest had al gegeten) en bij mij kwam zitten. Toen bleek dat ik nog net een kwartiertje had voor "Thuis" zou beginnen, ben ik gauw nog even achter de piano gekropen. Zo is dat er toch nog van gekomen.

De rest van de avond had ik geen fut meer om nog veel te doen. Ik heb mezelf voor de televisie geïnstalleerd en na "Dubbelleven" heb ik nog even mijn smoelenboek en mijn mailbox gecheckt en ben gaan slapen. Nog niet helemaal op tijd, maar we doen al beter dan de voorbije dagen.

09:17 Gepost door Birsen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-11-10

24/11/2010

Na een veel te korte nacht (eigen schuld, dikke bult), toch op mijn voorgenomen uur opgestaan. Snel ontbeten, douchke genomen (zonder gestoord te worden vermits iedereen al de deur uit was) en mij achter de piano gezet. Ik krijg er trouwens hoe langer hoe meer plezier in, in dat piano spelen. Want doordat ik regelmatiger oefen, leer ik meer bij en ga ik sneller vooruit. En het gevoel om eindelijk een liedje foutloos en vlot te kunnen spelen, is onbeschrijflijk. Daar kan ik echt goed gezind van worden (correctie: nog beter gezind, want ik ben zelden slecht geluimd).

Nog gauw even geblogd, mijn haar gedroogd en gaan werken. Doordat het enorm druk was, kregen we onze leveringen maar niet uitgepakt. Niet leuk! Tandje bijgestoken dus en uiteindelijk is het op wat details na gelukt. En we hebben ons kostelijk geamuseerd want wij weten dat altijd aan het aangename te koppelen. Mijn collega en ik vinden het geweldig leuk om elkaar een "ambetant wijsje" aan de hand te doen. Zo eentje waar je niet van af geraakt. Dank zij mij is zij naar huis gegaan met "op een onbewoond ei-ei-eiland". Hihi!

Na het werk mijn fietske op naar een vriendin. Ongeveer één keer per maand spreken we af. Dan gaan we samen een hapje eten en kunnen we terwijl wat bijbabbelen. Deze keer was het gewoon bij haar thuis te doen. Vermits we geen van beiden graag koken, gingen we voor soep uit brik en tortellini met spaghettisaus uit een pot. Gemakkelijk en lekker. Sinds wij elke maand afspreken, hebben we eigenlijk een veel beter contact. Er zijn jaren geweest dat we mekaar maar 1 of 2 keer per jaar zagen. Dan wisten we die ene keer vaak niet eens wat zeggen, want we wisten niet meer van elkaar waar we mee bezig waren.

Helaas moest ik daarna nog door de gietende regen naar huis fietsen om dan thuis te komen en te horen te krijgen dat ons moeder mij wel had willen komen halen. Iets wat ze zelden doet, omdat ze vindt dat ik mijn plan moet kunnen trekken.

Door het gezellige avondje, maar vooral door mijn eigen schuld ben ik daarna toch weer veel te laat in mijn bed beland. Ik heb mijn lesje niet geleerd dus.

15:07 Gepost door Birsen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-11-10

23/11/2010

Op dinsdag heb ik de maandagblues want dinsdag is mijn eerste werkdag van de week. Maar ik moet bekennen dat die blues tegenwoordig vaak wel meevallen, want ik moet niet al te vroeg beginnen met werken op dinsdag. Gisteren zelfs pas om 11u.

Dus dan konden we eerst nog van alles anders doen. Zoals piano spelen (en zo mijn voornemen om elke dag te spelen volhouden), oefenen voor de zangles en een beetje administratie doen.

Op het werk kreeg ik van een leverancier een doos in mijn handen geduwd waarvan de inhoud onmiddellijk in de koeling moest gezet worden. Toen ik die opendeed, bleek de inhoud één en al smurrie te zijn: één potje bleek stuk te zijn en al de rest hing mee onder. Verder hebben we eens goed kunnen aanvullen en zijn alle leveringen erin geraakt. Zo staat alles kraaknet voor de volgende dag.

Na het werk heb ik me naar het muziekatelier gehaast. Eigenlijk had ik om 18u30 al groepsles zang, maar vermits ik op dat uur pas gedaan had met werken, arriveerde ik dus iets later. Midden in een ontspanningsoefening. Waar ik na een spurt-fietstochtje eigenlijk niet zo voor in de moed was. Het hielp dan ook niet echt. Daarna gekke, soms best leuke, maar soms ook confronterende oefeningen gedaan. En dan het ergste van al: de rest van de groep vormt een publiek en 1 persoon moet op een neutrale manier binnenkomen, zich rustig voorstellen en op een neutrale manier terug buiten wandelen. Dat is echt verschrikkelijk moeilijk omdat je helemaal gestresseerd bent, vermits iedereen naar je kijkt. Bovendien komen op dat moment al je zenuwticjes boven. Grappig om naar te kijken, maar confronterend als je er zelf staat.

Ik was wel blij dat die groepsles wat vroeger dan gepland gedaan was, want ik had al sinds 14u 's middags barstende hoofdpijn. Gelukkig ontsnapte ik nog aan die ene persoon die zo graag met mij mee fietst omdat ze weet dat ik in haar straat woon. Die vrouw is licht mentaal gehandicapt en op zich is ze best lief, maar ik moet bekennen dat ik niet altijd zo goed om kan met haar gedrag (ze is ooit een keer met mij mee gefietst en heeft de hele rit luidop zitten boeren omdat ze last had van haar maag). En zeker niet als ik moe ben.

Daarna was het plan om nog eventjes te bloggen en dan nog wat in mijn bed te lezen zodat ik op tijd kon gaan slapen. Maar toen ben ik in de fout gegaan en ben nog beginnen computeren, waardoor het uiteindelijk 1 u was voor ik mijn licht uitdeed.

08:53 Gepost door Birsen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-11-10

22/11/2010

Een woelige nacht achter de rug. Tja, ik ben een wroetkous. Ergens deze nacht zat ik helemaal in de knoop met mijn benen in mijn lakens. Zo erg zelfs dat ik er wakker van werd. En vermits ik dat niet 1 keer maar meerdere keren heb voorgehad vannacht, heb ik dus niet al te best geslapen.

Ik ben opgestaan met een nieuw voornemen: een dagplanning maken en me daar ook aan houden. Al een tijdje merk ik dat ik nood heb aan stabiliteit. Stabiliteit in de zin van dagschema's en zo. Ik ben namelijk nogal een chaotisch iemand. Daardoor spring ik van de hak op de tak, vergeet ik vaak dingen,... En ik ben ook een uitstellerke: dingen die ik niet graag doe schuif ik voor me uit tot ik echt niet meer anders kan. Maar als ik alleen ga wonen, mag ik dat absoluut niet meer doen. Stel je voor dat je dan onverwachts bezoek krijgt en je appartement ligt vol rommel.

Dus na een paar klusjes voor ons mama, heb ik me achter mijn laptopje gezet om een dagplanning te maken. Daarna heb ik eerst mijn boek uitgelezen, zodat dat terug naar de bibliotheek kan. En dan begon mijn dag pas echt: kleren in de kast hangen (want ik heb de slechte gewoonte om die altijd maar gewoon over een stoel te hangen), alles van de vloer opruimen, stofzuigen en een beetje poetsen. Toen ik mijn emmer water buiten ging leeggieten in het rioolputje, vond onze kat er niets beter op om op mijn rug te springen. Haar favoriete manier om te knuffelen, maar een ongelooflijk belachelijk zicht zo voorover gebogen.

Tussendoor nam ik ook nog een klein beetje tijd om een postje voor mijn blog te schrijven en om wat cd's te kopiëren (puur voor eigen gebruik en meestal koop ik gekopiëerde cd's later ook als ik ze echt goed vind) die ook terug naar de bibliotheek moesten. En toen was de voormiddag al om.

Na mijn middageten heb ik me snel nog eventjes achter de piano gezet, want ik heb me ook voorgenomen om zo goed als elke dag te oefenen. Soms is dat echt niet mogelijk, maar ik wil vanaf nu niet te veel dagen meer overslagen. Die lessen kosten al genoeg geld. Helaas had ik toch wat achterstand opgelopen op mijn planning en had ik maar 5 minuten om te oefenen. Veel te weinig!

Om 13u15 op mijn fiets gesprongen richting het dorp op zoek naar onderhemdjes (ik heb dat jaren niet gedragen, maar op mijn werk heb ik het tegenwoordig vaak koud) en een sierspeld voor mijn sjaal (die ik vorige herfst gehaakt heb en waarvoor ik enkele weken geleden de bloemen heb gehaakt, waardoor hij nu eindelijk af is). Ik kon het ook niet laten om nog even de Free Record Shop binnen te springen en een cd van Das Pop te kopen. Mijn bibliotheekbezoek werd daardoor een beetje ingekort, maar ik had toch nog genoeg tijd om een paar goede cd's en een leuk kinderboek (om uit voor te lezen voor mijn buurjongens, die vinden dat zalig) mee te nemen.

En dan, hup, op de fiets terug naar huis. Om 5 minuten thuis te zijn en weer te vertrekken. Eerst langs de buren om de buggy op te halen en dan te voet terug richting dorp om de jongens van school te halen. In het terug naar huis wandelen luisden ze Mikado-koekjes van mij af (ik heb nog veel plaats in mijn buik) en keken ze naar de treinen en vonden het geweldig dat de treinbestuurder naar hen claxoneerde en waaide.

Bij hen thuis aangekomen passeerden eerst 3 kakkebroeken (van 1 kind) en daarna vonden ze het tijd voor zotte kuren ("Birsen, gij moet ons pakken, hè" en dan gibberen). De soep en de spaghetti ging er ook nog goed in, maar voor een badje waren ze te moe. Om 18u15 lag de ene te slapen in de zetel, maar toen ik hem boven in zijn bedje legde, wou hij toch nog het beloofde verhaaltje. Ik dus maar naar beneden om mijn boek te halen en terug naar boven. Om daar een schone slaper te vinden. De andere heb ik daarna nog wel voorgelezen, want die deed alle moeite van de wereld om zijn ogen nog open te houden tot hij gekregen had wat hem was beloofd.

Thuis gekomen, snel een hapje gegeten. En daarna nog een gaatje gevonden om nog wat piano te spelen en zelfs mijn mails te checken. En om 20u10 voor tv beland, samen met een bol wol, een haaknaald en een haakboek: ik wil wat nieuwe steken leren en hun benamingen om daarna een nieuw haakprojectje te kiezen en te maken. Na "de aanrader" in De Laatste Show (deze keer Bent Van Looy, die plots een lelijke snor bleek te hebben) ben ik richting boven getrokken met het plan nog een stukje te bloggen op mijn andere blog en een beetje te lezen. Maar plots realiseerde ik me dat het wel zo gemakkelijk zou zijn om mijn volgende dagen ook al te plannen. Gevolg: te laat gaan slapen en met te veel drukte in mijn hoofd. Conclusie: beter iets ontspannends doen vlak voor het slapen. Dat weten we dus ook weer.

 

10:02 Gepost door Birsen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-11-10

21/11/2010

Zondag, uitslaapdag! Meestal arriveer ik dan tussen 9u30 en 10u beneden. Aangekleed, want mijn ouders vinden het niet kunnen dat je in je pyjama rondloopt, terwijl ik het stiekem heerlijk vind. Overigens was ik wel al rond 8u45 wakker. Een echte langslaper ben ik namelijk niet, maar ik kan er wel van genieten om nog een uurtje in mijn bed te liggen lezen. Lekker knus!

Ontbijt op zondag heeft één belangrijk ingrediënt: chocolade. En nu met de Sinterklaas-periode (die gelukkig bij denaldi al eind september begint, *grijns*) eten wij dus hopen chocolade-ventjes. Zalig! Een dag kan toch niet beter starten dan met chocolade, niet?

Na het ontbijt kreeg ik mijn eerste opdrachtjes. Ik moet toegeven dat ik het vaak niet leuk vind, om onmiddellijk aan het werk te worden gezet op zondag. Lange tijd liet ik die opdrachtjes dan maar wat aanmodderen of ik stelde ze uit. Maar nu merk ik, dat als ik ze onmiddellijk doe, ik er ook sneller vanaf ben en dat dat toch een fijner gevoel is. Dus onmiddellijk na het ontbijt een (gelukkig mini-)afwas gedaan. Daarna mijn onkosten van de voorbije week genoteerd (anders heb ik totaal geen idee hoeveel ik uitgeef op een maand en hou ik geen cent over).

Op het sorteren van een paar papieren na, kon ik de rest van de dag gewoon relaxen. Ik wou eigenlijk een film kijken, maar ben het uiteindelijk gewoon vergeten. Tussen mijn gepruts op internet door heb ik nog naar een week-aflevering van Ella gekeken. Wij hebben thuis geen kabel, dus ik kijk via Iwatch en ik vind het een heerlijk ontspannend programma. Ik heb ook nog een poging gedaan om een eind verder te raken in het boek dat ik aan het lezen was over Pascal Duquenne, de acteur met het Down-syndroom uit de film "Le huitième jour". Lang geleden dat ik trouwens die film heb gezien. Misschien moet ik hem maar eens uitlenen in de bibliotheek.

's Avonds genoten van "De Pappenheimers" en "Witse" en na nog even te hebben gelezen (dat boek moet woensdag naar de bibliotheek) mijn bedje in.

10:53 Gepost door Birsen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-11-10

20/11/2010

Al om 3 u 's morgens werd ik wakker. Mijn teen bleek wel degelijk ontstoken te zijn. En geen klein beetje. Ik werd dus wakker van de pijn. Een dafalgan kon niet baten, dus sliep ik de rest van de nacht niet meer.

Gelukkig moest ik maar een tot 14 u werken. Lopend op de hiel van mijn voet en dus al hinkend, lukte dat wel. Mijn lieve collega probeerde mij een beetje te ontzien, net zoals ik haar rug probeerde te ontzien en voor haar het hefwerk deed: we waren een goed duo, allebei met mankementen. Knipogen

Na het werk fietste ik nog langs een boekenverkoop. Het plaatselijke gehuchtje van de bibliotheek sluit na jaren zijn deuren omdat de meeste buurtbewoners naar de hoofdbibliotheek trekken die een groter aanbod heeft. Hun jeugdcollectie schonken ze aan de plaatselijke lagere school en de klassiekers werden overgebracht naar de hoofdbibliotheek. Maar de rest werd verkocht. Volgens mijn moeder was het om 10 u, bij het opengaan, een ware overrompeling. Rond 14 u 30 viel dat heel goed mee. Wel zag het er al heel erg leeg uit. Maar ik heb toch mijn hartje kunnen ophalen en ben met 10 boeken naar huis gegaan, €1 per stuk:

Ian McEwan: Zaterdag (al eens gelezen en goed bevonden)
Lesley Lokko: Vergelegen (al meerdere keren gelezen)
Lode Zielens: Moeder, waarom leven wij? (een bekende titel, nieuwsgierig, en voor €1 kunt ge niet sukkelen, hè)
Roddy Doyle: de Barrytown trilogie: De Commitments, De bastaard, De bus (gehoord dat het goed zou zijn)
Douglas Coupland: De kauwgomdief (al een ander boek van deze auteur gelezen en goed bevonden, dit boek ziet er trouwens nog splinternieuw uit)
Ian McEwan: Ziek van liefde (omdat ik Boetekleed en Zaterdag ook goed vond)
Giorgio Faletti: Ik dood (al meerdere keren gelezen en ongelooflijk spannend)
Michel Faber: Lelieblank, scharlakenrood (een klassieker, ooit gelezen en behoort tot mijn favorieten maar stond nog niet in mijn eigen boekenkast)
Nicholas Evans: Het keerpunt (auteur van De paardenfluisteraar, al eens gelezen in mijn puberteit, uit nostalgie gekocht)
Nicholas Evans: De rookspringer (net als bij Het keerpunt uit nostalgie gekocht)

Thuis gekomen heb ik me wel gerealiseerd dat ik eigenlijk geen plaats heb om die boeken weg te zetten. Weer een argument om alleen te gaan wonen en een boekenkast kan kopen (in mijn slaapkamer raakt gewoon geen boekenkast meer binnen).

Daarna toch maar eens mijn voet in een voetbadje met isobetadine gestoken, kwestie van die teen eens te ontsmetten. Maar de pijn was gelukkig al veel minder dan de voorbije nacht.

Doordat ik die nacht zo weinig had geslapen, zag ik het eigenlijk niet zitten om nog tot 2 u te gaan babysitten. Gelukkig wou mijn zus dat voor een keertje wel van mij overnemen. Ik weet niet wat ik had gedaan, als zij niet kon/wou.

's Avonds hadden mijn ouders bezoek en ze verwachtten dat ik toch minstens 1 gang van het eten mee aan tafel zat. Die mensen hadden mij al meer dan 15 jaar niet gezien en kwamen natuurlijk met alle clichés over groot worden en veranderen af. Maar het waren best sympathieke mensen dus ik voelde mij er voor één keer niet geïrriteerd door. Maar aan alle gesprekken deelnemen zag ik toch ook niet zo zitten, dus halverwege de avond ben ik dan boven toch nog maar wat gaan computeren en lezen.

Het plan was ook om op tijd te gaan slapen, zodat ik wat slaap van de vorige nacht kon inhalen. Maar wegens het bezoek is dat dus ook niet gelukt, want we aten pas om 20 u 30 en met een volle maag in bed kruipen, kan ik niet. Gelukkig viel ik snel in slaap, eens ik in mijn bedje lag.

12:00 Gepost door Birsen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-11-10

19/11/2010

Op vrijdag kan ik altijd een beetje langer slapen. Dan begin ik ten vroegste om 9 u 30 te werken. En iedereen is hier dan de deur al uit. Ik kan ongelooflijk genieten van die momenten alleen thuis 's morgens. Lekker rustig! Het is gewoon heerlijk om ongestoord te kunnen ontbijten met een boek naast mijn bord en daarna nog even te kunnen ontspannen voor ik de deur uit moet.

Gisteren was trouwens een heel vreemde werkdag. Het was veel drukker dan anders. Om 13 u zat mijn collega haar shift er op en ik heb nog serieus uit mijn pijp mogen komen om al het werk rond te krijgen. Helemaal gelukt is dat trouwens niet, maar dat was gelukkig niet onoverkomelijk. Die laatste restantjes kunnen de volgende dag nog wel gedaan worden.

In de loop van de dag begon trouwens mijn grote teen van mijn rechtervoet pijnlijk aan te voelen. Het hinderde mij niet echt in mijn werk, maar ik was mij er af en toe wel bewust van en hoopte dat hij niet ontstoken was.

's Avonds kreeg ik nog een telefoontje om vanavond (20/11/2010) te gaan babysitten. Daarom nam ik me voor om maar goed op tijd te gaan slapen. Na Thuis heb ik nog even geblogd, een beetje gelezen, wat muziek beluisterd en om 22 u 30 was ik al in dromenland.

17:28 Gepost door Birsen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-11-10

18/11/2010

Op donderdag werk ik maar een halve dag. De vrije helft wordt dan meestal gevuld met een paar nuttige dingen en een paar ontspannende dingen.

Na mijn ontbijt gauw even de vaatwasmachine uitgeladen en daarna was het tijd voor ontspanning. Toen heb ik namelijk dit blog nog eens wat bijgeschreven en wat blogjes zitten lezen. Want ook dat laatste komt er de laatste tijd te weinig van.

Ik heb ook geluisterd naar de opname van een liedje uit mijn zangles. Ik heb altijd zo'n mini-recorderke in mijn handtas zitten. Dat gebruik ik om ideeën op in te spreken, of gedachten, of dingen die ik moet onthouden. Of ik neem een liedje op tijdens een concert. En ik gebruik het ook om mezelf op te nemen tijdens mijn zangles. Dus luisterde ik nu naar zo'n opname uit mijn zangles. Op zich was ik er best tevreden over, alleen die platte Antwerpse L in een Frans lied klinkt wel hilarisch. Iets om aan te werken dus.

De donderdag is altijd een heel rustige dag op het werk. Er komen niet veel leveringen binnen, alleen enkele kleine, en ook het aantal klanten ligt op donderdag niet zo hoog. Vraag me niet waarom, maar het is telkens weer zo. Om die reden moeten mijn collega en ik telkens maar een halve donderdag werken en wisselen we elkaar die dag dus af. De donderdagmiddag vind ik het saaist. Want dan is het het rustigst en gaat de tijd trager voorbij. Hoewel ik gisteren bijna een klant zover kreeg om voor mij de vogelkesdans te dansen. Ik had hem namelijk wijs gemaakt dat ik alleen dat melodietje kende, maar niet de dans. Hij was er bijna mee weg, maar ik kon mijn lach niet langer inhouden. Het was uiteraard een klant waarbij je zo'n grapje kunt uithalen, hij doet trouwens zelf ook niets anders.

's Avonds werd mijn pianoles afgebeld omdat de leraar ziek was. Eigenlijk kwam me dat goed uit want ik had geen zin om een half uur door de regen te fietsen. Bovendien heb ik de voorbije 14 dagen amper geoefend. Ik weet het: ik moet daar dringend eens tijd voor maken. Het wordt hoog tijd dat ik mijn dagen begin te plannen.

Ik ben dan maar met een boek en een dekentje voor de tv geplofd. Nee, ik kan niet tegelijk lezen en tv kijken. Of toch niet helemaal. Maar ik heb "Thuis" volledig gevolgd en tijdens "Koppen" heb ik het lezen en het programma volgen wat afgewisseld. Dat kwam omdat ik de nieuwe reeks "Dubbelleven" wou zien en ik het niet de moeite vond om voor dat half uurtje naar boven te gaan.

Daarna heb ik weer veel te lang liggen computeren voor ik ging slapen.

08:50 Gepost door Birsen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-11-10

17/11/2010

De vroege woensdag. Om half 8 beginnen werken dus. Met slaapogen en nog niet op volwaardig tempo. Wel vind ik het heerlijk om zo vroeg naar het werk te fietsen. Er is dan nog niet te veel volk op pad en ik heb de straten voor mij alleen.

De ochtend was zo druk gisteren dat we niets kregen uitgepakt. Constant stonden er klanten aan de toog of kwam er wel iemand iets vragen. Voor we het wisten was het middag.

Tijdens het eten van onze boterhammetjes hebben we ons geamuseerd met het kijken naar de eekhoorntjes die in de tuin van mijn werk van boom naar boom springen.

In de namiddag hebben we ons een kriek gelachen toen mijn collega ineens zei dat ze tegen haar dochter had gezegd dat als diens ongeboren kindje een meisje was, ze het maar Brittany-ke moest noemen. Zoals het dochtertje van Nancy in Thuis. En ze kon niet op de naam van den Eddy komen. Dus allé, ook het dochterke van "Slurfke" hè, zei ze, zoals Nancy Eddy noemt. En wij lagen dubbel van het lachen.

Een half uurtje later begon ze de vogelkesdans te zingen. En toen waren we weer vertrokken.

Om 16 u zat mijn werkdag erop. Jammer dat mijn etentje met een vriendin niet doorging. Ik had wel zin in een avondje bijbabbelen, maar dat zal dus voor volgende week zijn. Ik heb dan maar wat op mijn computer zitten prutsen gisterenavond.

11:20 Gepost door Birsen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16/11/2010

Dinsdag weer moeilijk uit mijn bed geraakt. Dan heb ik namelijk het maandag-gevoel. Ah ja, als je altijd op maandag vrij hebt, heb je het maandag-gevoel op dinsdag.

Ondanks dat het geen zware dag was qua leveringen, was het toch vermoeiender dan andere dinsdagen omdat we met één man minder waren. Mijn bazin was namelijk voor 2 dagen op weekend met één van haar dochters. Mijn collega bleef dan wel langer, maar toch was er nog veel te veel te doen.

Ik was dan ook blij dat ik voor één keer geen zangles had 's avonds, want ik was doodop.

Gelukkig ben ik er voor een keertje eens in geslaagd om op tijd in mijn bed te kruipen.

11:12 Gepost door Birsen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15/11/2010

Ik was nog geen 2 minuten of mijn moeder stond al in de startblokken: dit opruimen en dat in orde maken en dan heb je nog wel tijd voor dit en dat en kan je dat eigenlijk ook nog even poetsen.

Het was middag voor ik het wist. Ze had trouwens kaki's gekocht. Fruit dus, voor diegenen die het niet kennen. Maar ze wist wel niet hoe je het moest eten en of er een pit in zat. Hmmm, geen pit en de eerste happen waren best ok. Maar tegen dat hij op was, was ik de smaak toch al beu.

Rond 14 u nog gauw even naar de bibliotheek gefietst: boete betalen, cd binnenbrengen, cd zoeken, een paar boeken binnenbrengen en een paar boeken kiezen. Wanneer ik aan de balie kom, ben ik plots mijn bibliotheekkaart kwijt. Terwijl ik die kaart nog had gebruikt om mijn boete te betalen. Tja, als je met je kaart in de hand gaat rondlopen, kan dat natuurlijk gebeuren. Een paar keer de bibliotheek afgelopen, maar de kaart bleef spoorloos. En ik had echt geen zin om mijn boeken achter te laten en terug te komen wanneer mijn kaart boven water kwam. Uiteindelijk hebben ze mijn boeken manueel op mijn kaart gezet.

Door al dat gedoe in de bibliotheek was ik te laat om op mijn buurjongens te gaan passen. Gelukkig moest ik ze deze keer niet van school gaan halen. Net toen ik hun mama een sms wou sturen dat ik een paar minuutjes later zou zijn, belde ze zelf om te zeggen dat ze alletwee nog in dromenland waren en dat ze het zou laten weten wanneer ze wakker waren. Tegen dat ik thuis was, was de eerste wakker. Dus dat kwam net goed uit.

V. vond het geweldig dat ze hun tuin aan het aanleggen waren met graafmachines en kranen. Hij had op 3 plaatsen in de woonkamer een stoelte aan het raam gezet. Zo kon hij van stoeltje naar stoeltje lopen en alles goed in de gaten houden. Even later ben ik zelfs met hem buiten gaan kijken en toen ze hem vroegen of hij kwam helpen, knikte hij vrolijk van ja. Maar ik zag het toch niet echt zitten om hem daarna met kleren en al onder de douche te steken, dus ben ik maar een stukje met hem gaan wandelen. Hij wou naar de paardjes gaan kijken, maar met dit koude weer staan die natuurlijk al lang niet meer in de wei. V. was dus een beetje teleurgesteld, maar gelukkig kwamen we onverwachts toch nog een pony tegen en dat maakte alles goed.

Terug thuisgekomen was ook A. wakker en op zijn positieven gekomen. Toen hij zag dat V. en ik begonnen te dollen, werd hij op slag een heel stuk vrolijker en kwam mij ook uitdagen om gekietelt en gevangen te worden. Na het eten, stak ik V. in bad. Ik moest dan even de badkamer uitgaan en de deur dichtdoen van hem. Maar door een kier hield ik hem in de gaten en stond snel weer binnen toen hij op de rand van het bad probeerde te gaan staan.

Zoals alle kindjes probeerden ze de avond daarna nog wat te rekken. A. was moe, maar wou nog een verhaaltje van Cars. Toen dat uit was, wou hij nog een verhaaltje samen met V. Daarna wou hij in mama en papa's bed slapen. En toen V. nog een verhaaltje wou, wou A. eigenlijk ook nog wel een verhaaltje. Maar dat laatste pakte toch niet meer. A. mocht in het grote bed en nadat ik V. nog een verhaaltje had voorgelezen, is ook hij gaan slapen.

Thuis heb ik snel gegeten, zodat ik nog in de douche kon voor Thuis begon. De maandagavond is sinds vorige week weer een leuke tv-avond, want na Thuis volgen ook nog "De zussen van mijn dochter" en "Ergens onderweg". En daarna volgt mijn bed. Met boek uiteraard.

11:07 Gepost door Birsen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14/11/2010

Op zondag slaap ik lekker uit. En daarna lees ik eerst lekker nog wat in mijn bed. Ik hou er namelijk van om rustig, op mijn eigen tempo aan de dag te beginnen. Zeker op zondag. Dus voor half 10 zie je me nooit.

Gelukkig had mijn moeder blijkbaar een goede dag. Na een uurtje opruimen, liet ze me begaan. En dus heb ik me geamuseerd met mijn boek, met mijn namenverzameling, met zingen, met een beetje pianospelen (veel te weinig), met leuke liedjes te zoeken op youtube,...

En kwestie van mezelf toch ook een beetje nuttig te maken, heb ik een mini-pogingkje gedaan om mijn laptopje een beetje te ordenen, maar ik werd algauw afgeleid.

's Avonds naar de Pappenheimers gekeken. Ik vind quizzen ontzettend leuk. Maar ik denk niet dat je me in zo'n studio zou moeten zetten. Thuis weet ik altijd wel redelijk wat antwoorden, maar ik vraag me af of ik onder die prestatiedruk nog wel zou presteren.

Aansluitend genoten we met het hele gezin van Witse. Eindelijk is hij er terug. Hoewel het niet meer zo goed is als in de beginjaren. Maar het is toch wel de enige moment van de week dat hier echt iedereen voor de tv zit. Met alleen een klein lampje aan, want zonder grote lamp is het veel spannender. En met een moeder en een zus die af en toe wegkruipen achter een kussen, of tussen hun vingers door gluren. Zalig!

10:47 Gepost door Birsen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13/11/2010

Op zaterdagmorgen om 8 u beginnen werken, doet toch telkens weer pijn. Het lukt me nooit, maar dan ook echt NOOIT om vlot uit mijn bedje te stappen. Meestal komt het er op neer, dat ik nog een 10-tal minuten heb om tegelijk de ontbijttafel te dekken voor de rest van het gezin (want die kunnen dat wel appreciëren) en zelf te ontbijten met mijn ogen nog half toe.

Helaas was de voorbije zaterdag die zaterdag dat ik tot 18 u moet werken. Vaak is die zaterdag dan ook een helse zaterdag. 's Morgens gaat de tijd meestal vlot vooruit omdat er veel klanten over de vloer komen voor brood en pistoletkes, maar in de namiddag mindert dat serieus en als er dan niet veel aanvulwerk is, is dat ongelooflijk saai.

Maar de voorbije zaterdag was gelukkig niet zo. Nadat ik de kaastoog in orde had gemaakt, nam de dochter van de bazen de brood-en kaastoog grotendeels van mij over, zodat ik de andere helft van het magazijn kon nakijken en aanvullen. Tussendoor sprong ik wel even mee achter de toog op drukke momenten, maar eigenlijk kon ik best goed doorwerken. Met een volledig opgeruimd magazijn en een aangevulde winkel als resultaat. Dat gaf voldoening. Ik slaagde er gelukkig ook nog in om één en ander voor sluitingstijd op te kuisen, waar ik normaal gezien pas later aan toekom. Maar ondanks dat stond ik pas rond 18 u 30 buiten.

Gelukkig had ik 's middags een sms gekregen of ik niet wou babysitten op de kids van een vriendin zodat zij met haar man naar de cinema kon. Uiteindelijk is het, wegens omstandigheden, zo uitgedraaid dat de man bij de kids bleef en dat de vriendin en ik naar de cinema gingen.

Het plan was om naar "Zot van A" te gaan kijken, maar helaas waren die zalen zo goed als helemaal volzet. Daarom zijn we, na eerst nog een frietje te zijn gaan eten, naar "Eat Pray Love" gaan kijken. De verfilming van een boek dat ik enkele maanden geleden nog gelezen heb. Zoals altijd (of toch zeer vaak) vind ik het boek beter, maar van de film heb ik toch ook erg genoten. Prachtige beelden! Ik kreeg stante pede zin om een citytrip naar Rome te maken. En India en Bali lijken ook heel erg mooi te zijn.

Daarna heeft mijn boek me nog verleid tot lezen tot een gat in de nacht (het was half 3 of zo, toen ik mijn licht uitdeed).

10:30 Gepost door Birsen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12/11/2010

Ja lap, ik heb het een paar dagen zo druk gehad (en ben zo lui geweest) dat ik alweer een week achter sta. Effe een kort inhaalmanoeuvre dus.

Vrijdag een beetje kunnen uitslapen. Het deed deugd want momenteel ben ik al enkele maanden mijn slaapritme kwijt. Mijn werkrooster is veranderd en de vroeges en lates wisselen iets minder handig af voor mijn slaapritme. Bovendien ben ik niet zo'n held in op tijd in mijn bed kruipen. En op een vast uur opstaan doe ik ook al niet.

Uiteindelijk viel de vrijdag heel erg goed mee op het werk. Weliswaar niets uit te pakken want wegens de feestdag kwam de grote levering niet. Maar ik heb wel de helft van het magazijn kunnen aanvullen en als je constant bezig bent, vliegt de tijd.

's Avonds was ik alleen thuis. Per uitzondering heb ik nog eens naar Peter Live gekeken. De vorige seizoenen heb ik wel gevolgd, maar nu verkies ik vaak een boek. Het is best een leuk feelgood-programma, maar meestal vind ik maar de helft van de artiesten leuk en verveelt de rest me nogal. Maar ik was best wel ontroerd door het lied dat Free Souffriau zong voor Miguel Wiels. En hij was er duidelijk ook door aangedaan (gelukkig).

De rest van de avond heb ik dan nog maar wat zitten lezen. Again! Maar ik ben in een serieus dik boek bezig (Thomas Mann: De toverberg, 958 p's) en zou het toch wel graag uitkrijgen voor het terug naar de bibliotheek moet.

10:19 Gepost door Birsen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-11-10

11/11/2010

Vandaag stond voorspeld als opruimdag. Ten minste, zo had mijn moeder het in gedachten. Maar ikzelf ietske minder. Zo'n extra vrij dagje heeft toch als enige doel om een beetje te relaxen, niet?

Daarom heb ik me na het ontbijt eerst lekker geïnstalleerd met mijn laptopje en een filmke: "Sweet November". Een beetje zeemzoeterig, maar ik hou wel van dat genre. Tegen het einde van de film werd de krop in mijn keel groter. Bij het afscheid van Sara en Nelson stroomden de tranen over mijn wangen. Ja, ik ben een bleiterke als ik films kijk.

Daarna toch maar aan het opruimen geslagen. Wat papieren uitsorteren. Wat prulletjes een betere plaats geven. De hopen draagtassen die ik hier heb liggen, eens uitmesten. En dan de tijdschriften nakijken en liefst van al bij het oud papier gooien. Maar als ik tijdschriften moet sorteren, raak ik altijd afgeleid. Dus ik heb een uur lang roddeltjes zitten lezen.

's Middags bleek mijn mama preparé in huis te hebben gehaald. Ik ben hier de enige in huis die dat eet. En eigenlijk ook nog maar sinds een jaar. Wij kochten dat nooit, dus ik kende dat niet. Tot ik het eens een keertje heb geproefd tijdens het babysitten. Sindsdien vind ik het echt een lekkernij. Als ik ooit zwanger ben, gaat het een serieus probleem zijn om daar van af te blijven.

Na het eten nog wat cd's gesorteerd: een deel terug in de kast gelegd en enkele, die ik vaak beluister, naast de cd-speler. Het valt me trouwens op dat ik de laatste tijd vooral cd's beluister en heel weinig de radio opzet. Daardoor heb ik vandaag jammer genoeg wel de vrouwendag gemist op "Studio Brusselle", hoewel ik eigenlijk geen StuBru-fan ben, maar die vrouwenplaten had ik wel graag gehoord. Misschien is er nog een lijst van terug te vinden op hun website? Note: de top Wijftig is in ieder geval wel terug te vinden.

Elke 1e dag van de maand ga ik op de weegschaal staan. Dan spreek ik af met mijn tante en nonkel, want samen doen we een poging om te diëten. We slagen niet altijd, maar enfin. Maar wegens geen tijd en eigenlijk ook wegens geen zin en een beetje bang om te zijn bijgekomen, was het er deze maand nog niet van gekomen. Dus ben ik vanmiddag maar even in de auto gestapt (dat regenweer van vandaag, daar stuur je nog geen hond door), zodat we dat ook weer voor even achter de rug hebben. Met als resultaat dat ik toch een halve kilo ben afgevallen (waarschijnlijk onder andere omdat ik, buiten die boterhammen met preparé van vanmiddag en een kleintje met choco van vanmorgen, alleen maar rijstkoeken heb gegeten). Jippie!

De rest van de middag heb ik doorgebracht met mijn laptopje. Maar na het avondeten vond ik het tijd voor een streepje muziek. Tegenwoordig ben ik blijkbaar into "de plakkers". Mijn usb-stick staat vol met openingsdansnummers. De ene al wat meliger dan de andere. Maar eigenlijk wel heel mooi. En sommigen gezongen door echt goede stemmen.

Vlak voor "Thuis", mijn favoriete soap, ben ik nog gauw onder de douche gekropen. Lekker genieten van de massagestralen. En ik ben vooral heel blij dat mijn nieuwe haarcoupe zo weinig verzorging vraagt. Gewoon drogen aan de lucht: zalig (zei het meisje dat een hekel heeft aan haardrogers)!

Tussen "Thuis" en "De Laatste Show" nog gauw een paar laatste dingen opgeruimd en dan met een boek in de zetel geploft. In "De Laatste Show" lach ik me altijd een kriek om die Sven de Leijer. Die vind ik echt hilarisch. En ik vind het programma ook de ideale manier om nieuwe muziek te leren kennen.

En nu... tijd voor mijn bedje, want veel te lang geblogd. Slaapwel!

23:55 Gepost door Birsen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10/11/2010

Op tijd opgestaan om nog eventjes te kunnen lezen. Maar daarna moest ik me een beetje haasten om nog te kunnen ontbijten voor ik naar het werk vertrok. Mijn boek liet me weer eens niet gaan.

Vooraf had ik gedacht dat deze werkdag wel gauw zou voorbijvliegen. Want zo gaat dat meestal met een werkdag voor een extra verlofdagje. Maar deze keer had ik toch verkeerd gedacht. En ik was niet alleen, want mijn collega vond ook dat het lang duurde voor de dag om was. Op het laatste moment werd het dan toch weer net ietsje drukker, waardoor ik uiteindelijk pas na de sluit nog dingen ben beginnen op te ruimen die al moesten zijn weggeborgen. Een paar minuten moeten overwerken dus. Maar dat is geen ramp, want ik ben vaker te vroeg buiten dan te laat.

's Avonds mezelf nog maar even aan het opruimen gezet, kwestie van morgen niet meer te veel te doen te hebben en te kunnen genieten van dat extra vrije dagje. Maar ik heb er al gauw de brui aan gegeven: mijn boek lag weer eens te lonken. Wel ontzettend leuk nieuws gelezen op de smoelenboek: een vriendin is voor de 3e keer zwanger. Ik gun het haar van harte. Maar ergens ben ik ook een klein beetje (gezond) jaloers. Ik ben, door mijn namenliefhebberij, wel ontzettend benieuwd naar de naam van de nieuwe spruit, want grote broer en grote zus hebben al heel aparte namen. Maar het is helaas nog wachten tot juni 2011: nog even geduld dus.

21:40 Gepost door Birsen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-11-10

9/11/2010

Vanmorgen voelde opstaan best ok. Ik was zelfs wakker voor mijn wekker afliep. Zoals elke morgen, las ik nog een stukje in mijn boek voor ik uit mijn bed stapte. Een gewoonte die ik mezelf heb aangemeten om mezelf de kans te geven rustig op mijn gemakje wakker te worden. Ik heb dat echt wel nodig. En daarom zet ik de wekker liever een kwartiertje vroeger, dan mezelf te moeten haasten. Het is trouwens niet dat ik dan slechtgehumeurd rondloop, hoor. Het voelt gewoon veel fijner.

Ik was blij toen mijn moeder de deur uit was voor een uurtje. De laatste tijd hebben we vaak discussies. Ze vind dat ik te veel rommel maak en te weinig opruim. En ergens heeft ze daar wel gelijk in. Maar aan de andere kant ga ik wel een hele dag werken en heb dan 's avonds niet meer zoveel zin om nog veel te doen. Terwijl zij thuis het huishouden doet overdag en dus 's avonds wel kan gaan zitten.

In ieder geval heb ik van dat uurtje geprofiteerd om nog eens degelijk mijn zangoefeningen te doen. Dat en mijn piano-oefeningen (jaja, ik volg pianoles sinds enkele weken) komen er vaak veel te weinig van omdat mijn moeder allerlei taken voor mij verzint in mijn vrije tijd. Ook daar hebben we vaak discussies over. Het wordt eigenlijk gewoon hoog tijd om mijn vleugels eens uit te slaan. Heeft er niemand een "ezeltje-strekje" voor mij staan?

Rond kwart voor 11 ben ik op mijn fiets gesprongen en naar het werk gespurt. Gespurt, inderdaad. Want 10 minuten daarvoor begon mijn moeder nog een discussie, waardoor ik heel nipt vertrokken ben. Ik was dan ook maar net op tijd.

Eigenlijk is het werk ook niet meer 100% mijn ding. Allé, dat is het nooit echt geweest. Maar ik deed het toch wel redelijk graag. Ik doe het op zich nog wel graag, maar de laatste tijd pieker ik enorm over het feit dat ik geen diploma heb en daarom niet kan doen wat ik echt graag zou doen. Ik zou ook graag wat meer vakantie hebben op een jaar. Misschien is het dus wel eens tijd om daar aan te gaan werken en eindelijk eens wat met mijn leven te gaan doen. Soms heb ik echt het gevoel dat de tijd verdwijnt, maar mijn leven blijft stilstaan.

Na het werk heb ik mezelf maar in mijn regenpak gehesen. Kwestie van toch nog een beetje droog te arriveren op mijn zangles. Dat zingen, daar kan ik echt zo'n deugd van hebben. Zeker wanneer het goed gaat. Het nummer dat ik tegen vandaag moest instuderen, ligt me heel goed en zing ik echt graag. Het was fijn om te ontdekken dat het mooi klonk met de pianobegeleiding van mijn leerkracht. Na een klassiek nummer, smijt ik me trouwens tegen de volgende les in een jazz-nummer: "Shopping" van Lady Linn and her magnificent seven".

Ook na de zangles kwam mijn regenpak nog goed van pas, helaas. Elegant is anders: ik voel me dan precies een olifant in een porseleinkast. Ik vind het echt verschrikkelijk om door de regen te fietsen. Je wordt er altijd zo kou van en ik zie geen steek meer door mijn bril met al die regendruppels erop. Gelukkig lag thuis mijn fleece-dekentje te wachten, samen met een goed boek.

Tv kijk ik tegenwoordig niet veel. Er is momenteel weinig interessants op te zien. Daardoor lees ik de laatste tijd echt wel veel meer. 52 boeken zijn dit jaar al de revue gepasseerd, dus mijn streefdoel is weer bereikt. Ik ben benieuwd hoeveel boeken het er uiteindelijk zullen zijn op 31 december.

De dag afsluiten, doe ik zoals ik hem begon, met een boek in bed. En dan maar lezen tot mijn ogen bijna dichtvallen.

09:00 Gepost door Birsen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-11-10

En nog eens...

Pfff, de inspiratie ontbreekt me vaak om hier te schrijven. Er zit een beetje te veel sleur in. Ik vind mijn onderwerpen vaak zelf te saai. Maar ik wou toch niet te veel afwijken van de stijl van dit blog. 'k Heb er een tijdje over lopen nadenken en besloten dat ik het bloggen nog altijd wel graag doe. Daarom ga ik proberen om hier meer een dagboek-blog van te maken. Voor zolang ik het weer volhoud.

Ondertussen zocht ik ook een manier om een beetje anders te schrijven dan hier en daar is het volgende blog uit ontstaan: http://titablogt.skynetblogs.be Ook daar ga ik een poging doen om regelmatig te posten.

 

liefs

Birsen

 

10:25 Gepost door Birsen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-09-10

Zo'n vreemd gevoel

Eigenlijk wist ik het al een hele tijd, dat het er zat aan te komen, dat moment. Maar toch... Blijkbaar raakt het me toch harder dan ik dacht. Op 2 manieren.

Mijn nicht is vrijdag bevallen van haar eerste kindje, een zoontje. Heuglijk nieuws, natuurlijk. En ik gun het haar van harte. Maar toch doet het ook pijn.

Allereerst heeft ze het leven geschonken aan het eerste achterkleinkind van mijn grootouders. Alleen die weten van niets. Ze wisten niet dat mijn nicht zwanger was. En ik had het hun kunnen vertellen, maar heb het niet gedaan. Omdat ik het niet verstandig vond.

Het is namelijk zo dat mijn grootouders al jaren ruzie hebben met de ouders van mijn nicht en daardoor hun kinderen en kleinkinderen (en nu dus ook hun achterkleinkind) niet meer zien. Er is totaal geen contact meer. Enkele jaren geleden hebben ze via een nonkel van mij wel gehoord dat mijn nicht ging trouwen, maar door heel die ruzie waren ze niet uitgenodigd. Ze zouden nog wel graag contact willen met mijn nicht, maar dat ligt uiteraard nogal moeilijk. Ze weten ook dat ik mijn nicht af en toe nog tegenkom en dat ik dan een babbeltje met haar doe. Daarom vragen ze ook vaak of ik haar nog gezien heb en hoe het met haar gaat. Maar toen ik hoorde dat ze zwanger was, heb ik besloten om het hen niet te vertellen. Eerst en vooral zal het hen enorm kwetsen dat ze hun achterkleinkind niet kunnen zien en ik wil niet de boodschapper zijn van dat nieuws. Ten tweede zou het best nog wel eens kunnen dat ze boos worden op mij, want zo zitten ze nu eenmaal in elkaar: ze doen in hun ogen nooit iets verkeerd en schuiven alles op anderen af. En ik wil dus ook geen eeuwige ambras met mijn grootouders.

De tweede reden waarom dit mij zo raakt is het feit dat ik zelf kindjes wil, maar dat ik nog niet zo ver sta in mijn leven. En dat ik graag diegene was geweest die eerst voor dat achterkleinkind zorgde. Het doet mij ook nog meer beseffen dat mijn leeftijdsgenoten (mijn nicht is overigens even oud als ik) allemaal al veel meer hebben bereikt en dat ik misschien eens een paar dingen moet gaan veranderen.

 

liefs

Birsen

14:30 Gepost door Birsen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: voer sleutelwoorden in |  Facebook |

01-09-10

Mijn kleine zusje

Ik zie haar als kleutertje nog met de poezen spelen: ze nam hen gewoon bij de voorpoten vast en liet hen op hun achterpoten door de tuin stappen.

 

Ik herinner het moment dat ze, denkend dat mijn andere zus doodging (die had namelijk gezegd dat haar dood begon wanneer ze blokjes op haar tanden zou krijgen en toen ze die blokjes eindelijk had, viel ze flauw), in paniek het huis uitrende. En dat ik haar nog op tijd kon tegenhouden op het tuinpad en haar in mijn armen nam en troostte.

 

Ik ben vaak boos op haar geweest omdat ze het niet kon verdragen dat ik muziek opzette tijdens de examens, omdat dat mijn uitlaatklep was, maar zij weigerde te pauzeren.

 

Ik ben die keer nog niet vergeten dat ze in haar handen had gekrast met een breekmesje als straf omdat ze haar examen niet geleerd kreeg.

 

 

En vandaag is het haar grote dag. Mijn zusje is afgestudeerd en staat vandaag voor het eerst voor de klas.

 

liefs

Birsen

08:00 Gepost door Birsen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

31-08-10

Nijntje in Blankenberge

... zou een echte titel voor een Nijntje-boekje kunnen zijn.

Maar jullie weten wel dat een bezoek aan de Nijntje-tentoonstelling in Blankenberge op mijn verlanglijstje stond om te doen deze zomer. Het zag er lang naar uit dat het me niet zou lukken. Maar toen wou mijn collega plots van vrije donderdag wisselen zodat ze op haar kleinzoon kon passen. En zo kon ik vorige donderdag alsnog naar Blankenberge. Toffe collega heb ik, niet?

 

Ik had trouwens 2 eisen:
1) ik wou de Nijntje-tentoonstelling zien
2) ik wou met mijn blote voeten in de zee gaan staan

 

De Nijntje-tentoonstelling sloeg eigenlijk een beetje tegen. Ze was vrij klein en ik vond het de € 5 inkom niet waard, ook al kreeg je een Nijntje-potlood (ikke blij, want dat had ik nog niet) en een gratis code om een programma/film op iwatch te bekijken. Er hingen naar mijn mening veel te weinig tekeningen en qua pluche exemplaren waren het bijlange niet de mooiste exemplaren die tentoongesteld werden: die 4 die hier nu van op hun plank naar mij zitten te kijken, zijn veel mooier.

 

Ach ja, nu heb ik een goede reden om eens een keer naar Utrecht te trekken. Voor de niet-Nijntje-fans (euh... iedereen onder u?): daar werkt en woont Dick Bruna, de auteur/tekenaar/vader van Nijntje. En daar staat ook het Nijntje-standbeeld op het Nijntje Pleintje en zijn er Nijntje-verkeerslichten. En je vind er ook het Dick Bruna huis: een museum met werken van Dick Bruna en dus ook (hopelijk) veel Nijntjes.

 

NijntjestandbeeldinUtrecht.jpgMet mijn voeten in de zee staan is me wel degelijk gelukt. Het weer was wel niet zo schitterend, af en toe viel er een beetje smosregen, maar het water zelf was best aangenaam van temperatuur om in te pootjebaden. En de zeelucht deed deugd. 's Avonds kwam ik helemaal uitgewaaid en relaxed (ondanks een treinvertraging) thuis.

 047.JPG

068.JPG

 

 

(En nee, ik heb niet zo'n dikke buik. Er stond veel wind aan zee, waardoor mijn kleedje lekker wapperde.)

 

liefs

Birsen

08:00 Gepost door Birsen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

30-08-10

Thuis

... nee, niet waar mijn Stella staat (die lust ik niet eens).

Oost west, thuis best? Nee, ook dat bedoel ik niet.

Nergens beter dan thuis? Ja en nee. Niet dat het thuis zo slecht is, hoor.

Maar wat ik bedoel is... *zingt*: Nergens beter dan "Thuis".

 

Gisterenavond werd de laatste aflevering van het vorige seizoen van "Thuis" nog eens herhaald en vanaf vanavond kan ik elke weekavond weer kijken naar mijn favoriete serie. De enige waar ik verslaafd aan ben.

 

Eigenlijk heb ik amper tv gekeken deze zomer (1 keer (een documentaire over een orka) op 3 maanden tijd), maar ik kijk nu toch wel uit naar gezellige tv-avondjes. En ik vrees dat lezen er dan wel wat bij zal inschieten (om het dan even over mijn jaarlijks leesschema te hebben: ik sta 3 boeken voor, jeuj!).

 

Kijken jullie ook naar hoe Frank en Simonneke ruzie maken? En zijn jullie ook benieuwd of Mo en Bianca en haar baby'tje de moordpoging overleefd hebben? Of zegt heel dat "Thuis-gedoe" u nikske?

 

liefs

Birsen

10:00 Gepost door Birsen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

29-08-10

De Duiker, zijn hand en De Kleine Reuzin

Ik wil al dagen vanalles schrijven, maar het komt er maar niet van. Ofwel ben ik op stap, ofwel aan het werken, of dan zit ik een film te kijken (die dringend binnen moet in de bibliotheek) of met mijn neus in een goed boek. Ik heb hier dus een paar postjes klaar staan, goed voor nog een paar dagen. Deze post heb ik trouwens al eens geschreven, maar hij is spoorloos verdwenen toen ik op "opslaan en sluiten" klikte.

Yep, ik ben van Anwerpen. Allé, toch alleszins van de provincie Antwerpen. En nee, eigenlijk ben ik niet zo ééntje van "Antwerpenaars zijn the best" en ik rij ook niet met "Zot van A"-stickers rond op mijn auto (ah ja, ik heb GEEN auto). Maar als er iets leuks te doen is in de "koekestad", dan ben ik er toch graag bij. Zeker als het weer mee zit. En zeker als het nogal indrukwekkend is en iedereen zegt dat je het "gezien MOET hebben".

Op voorhand had ik er zelfs helemaal niet aan gedacht dat de reuzen vorig weekend naar Antwerpen gingen komen. En de vorige voorstelling van het gezelschap Royal de Luxe, met de olifant, heb ik ook niet gezien. Maar toen gingen mijn bazen zelfs tijdens de werkuren af en toe een keertje kijken. En mijn collega ging ook op haar vrije dag kijken. En de klanten spraken over niets anders. En toen werd ik jaloers... Ah ja, want ik kon niet tijdens mijn werkuren gaan kijken én ik had geen vrije dag.

Uiteindelijk moest en zou ik zondag dan gaan kijken. 's Morgens om 11 u in Antwerpen-Centrum geraken op een zondagmorgen is me niet gelukt: daar was mijn bed toch nog iets te aangenaam voor. Maar om half 1 stond ik in Park Spoor Noord en ik heb 's avonds om 17 u 30 de reuzen uitgewuifd aan de Londenbrug.

076.JPG

 De reus is duidelijk serieus onder de indruk van al dat volk dat kwam toegestroomd. Knipogen

En grote voeten dat dat reuzinneke heeft. 

 

066.JPGJe moet trouwens niet letten op de data die op die foto's staan. Ik weet het, ze kloppen niet, maar ik was te lui om die instellingen aan te passen in mijn fototoestel én ik weet eigenlijk ook niet hoe ge er voor kunt zorgen dat die data gewoonweg NIET op uwe foto terecht komen.

En hoe ik het nu vond, die reuzen? Er bestaat maar één woord voor: SUPERCALIFRAGILISTICEXPIALIDOCIOUS (effe geleend bij Mary Poppins, waarvoor dank)!!! Het reuzinnetje was superschattig met haar knipoogjes, haar lolly, haar stepje, haar douche,... Bij de duiker was het alleen al indrukwekkend om te zien hoe de "Lilliputters" hem deden voortbewegen. En het idee om hem te drinken te geven met behulp van een enorme trechter en een brandweerslang, vind ik lumineus. Ze deden me eigenlijk enorm denken aan Pinokkio die een "echte jongen" wou zijn. Het leek wel of ze een ziel hadden, door de manier waarop ze met hun ogen knipperden, hun hoofden bewogen,...

Ik was er eigenlijk compleet van onder de voet, net als heel Antwerpen (en sommigen van daarbuiten).

liefs

Birsen

21:00 Gepost door Birsen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-08-10

Intolerantie of lage weerstand?

Aargh, het werkt weer eens op mijn systeem. Ik heb al enkele jaren na het eten van tomaten of (groene) kiwi's last van blaasjes in mijn mond en zelfs op mijn tong. Soms een pijnlijke zaak. En heel vervelend tijdens het eten. Vermits ik het zo vaak heb na het eten van die groenten/dat fruit, zou ik daar wel eens een intolerantie van kunnen hebben.

Anderzijds wijzen blaasjes ook op een verlaagde weerstand. En vermits ik de hele week al niet voor 23 u ben gaan slapen, terwijl ik al om 6 u uit mijn bed moest (en nee, ik kom niet toe met 7 uurtjes slaap), zou het dus ook gewoon dat kunnen zijn.

Hoewel ik de laatste dagen geen tomaten en (groene) kiwi's heb gegeten...

Ik ben eens benieuwd of ze na het weekend weg zijn en anders moet ik misschien toch eens bloed laten trekken. Maar ik denk niet dat ik die tomaten schrap: die vind ik namelijk veel te lekker.

 

liefs

Birsen

22:38 Gepost door Birsen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

19-08-10

Geradbraakt

Oef, de eerste werkdagen beginnen hun tol te eisen: spierpijn tot en met. Het lijkt net alsof mijn benen constant worden uitgerokken. Dat heb je natuurlijk als je een hele dag moet rechtstaan. Ik ben ook tot de conclusie gekomen dat mijn schoenen waar ik mee ga werken ECHT NIET ok zijn. Ik begin te vermoeden dat ze eigenlijk een maatje te klein zijn en ze zijn volgens mij ook te smal voor mijn voeten (die nogal aan de brede kant zijn): een deel van mijn voet ligt niet op de zool (of hoe moet ik dat omschrijven?). Bovendien zijn het sportsloefkes en die geven niet voldoende steun. De solden zijn al gedaan, zeker?

Na het werk was ik ook nog eens zo zot om een uur te stappen om mijn mama haar stalen ros te gaan halen bij de fietsenmaker. Ik had ook met de bus kunnen gaan, maar dan moest ik 20 minuten wachten en daar had ik geen zin.

En tot mijn grote spijt MOET ik vanavond echt nog vanalles doen om het huis hier spic en span te krijgen. Maar ik denk toch dat ik vroeg in mijn bedje ga kruipen en morgen gewoon héél vroeg (6 u) ga opstaan om dan nog het één en ander te doen. Na een goede nachtrust zal het (hopelijk) veel beter gaan, niet?

 

liefs

Birsen

20:05 Gepost door Birsen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-08-10

Terug onder moeders vleugels

Lekkere oubollige titel, niet? Maar het is wel zo, vanaf vrijdagavond zit ik weer onder mijn moeders vleugels. Zij en mijn vader komen dan namelijk thuis van hun vakantie. En ze komen thuis in het huis waar ik al bijna 2 weken alleen zit. Met de nodige gevolgen van dien... Lachen

Dus moet ik eerst nog:

- alle braambessen plukken

- de living opruimen: was opvouwen en in de kast leggen, oude cd's weggooien, flesjes drinken in de blauwe zak,...

- de vaatwasmachine laten draaien

- nog een klein afwaske doen

- de afwasbak poetsen

- de beneden stofzuigen

- het toilet beneden poetsen

- de badkamer stofzuigen en dweilen

- de douche en het toilet poetsen

- de rommel in de trappenhal opruimen en weggooien

- mijn moeders fiets gaan halen bij de fietsenmaker

- kleren strijken

- boodschappen doen

- iets lekkers maken om hen te verwelkomen

- alles dubbelchecken

 

En... oh ja... tussendoor ook nog even gaan werken.

Oef!

 

liefs

Birsen

20:25 Gepost door Birsen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-08-10

't Is weer voorbij

Helaas: mijn vakantie zit erop! Ik kon het eerlijk gezegd wel gewoon worden: wat langer in mijn bed blijven liggen, de rust, boeken verslinden, bijbabbelen,... Het wordt een zware dobber morgen om terug te gaan werken. Ik had een heleboel activiteiten op mijn lijstje staan om te doen tijdens mijn vakantie, maar helaas heb ik er niet veel waargemaakt:

- een dagje naar zee en naar de Nijntje-tentoonstelling in Blankenberge
> Ik ben wel degelijk aan zee geraakt, maar omdat het een impulsieve en vooral late beslissing was, ben ik alleen in Oostende geraakt. Die Nijntje-tentoonstelling heb ik dus aan mijn neus voorbij zien gaan.

- een dagje Brugge
> Ook daar ben ik niet geraakt.

- een dagje Hasselt
> Idem.

- afspreken met vriendinnen
> Ik heb heel wat terrasjes gedaan met vriendinnen en ben schandalig veel "ietske gaan eten". Niet goed voor mijne portemonnee, maar wel héél gezellig en fijn.

- mij door mijn stapel "gekocht maar nog niet gelezen"-boeken worstelen
> Na 2 dagen stond ik al in de bibliotheek en daar ben ik zowat om de 5 dagen eens binnengesprongen voor een nieuwe voorraad. Nee, ik heb niet IMMENS veel boeken gelezen, hoor. Maar zodra ik er 2 uit had, ging ik er al weer 2 halen. Kwestie van nooit zonder te komen zitten, hé. En eigenlijk heb ik het zelfs NOG erger gemaakt, want ik heb ook 4 nieuwe boeken gekocht. Ik heb uiteindelijk 6 boeken gelezen op die 3 weken. Nogal weinig voor mijn doen, maar ja, ik ben niet veel thuis geweest want ik zat altijd op terraskes. ;)

- mijn dwarsfluit nog eens ter hand nemen
> Ik moet bekennen dat ik er zelfs niet aan gedacht heb en nu compleet uit de lucht kom gevallen dat ik dat op mijn lijstje had gezet. Oeps!

- zingen
> Zangoefeningen heb ik ook niet echt gedaan, maar ik heb wel veel met de radio meegezongen en ben op zoek geweest in mijn cd-collectie naar toffe liedjes om het volgende schooljaar te kunnen zingen in de lessen.

- fietstochtjes maken
> Verder dan 6 kilometer van huis ben ik met mijn fiets niet geraakt. En ik ben er na 1 week ook al in geslaagd om platte band te rijden. Maar zowel mijn fiets als die van mijn moeder moesten sowieso naar de fietsenmaker en ik heb een week met mijn moeder hare fiets rond gereden. Die is een beetje te hoog voor mij, dus daar ging ik geen kilometerslange fietstochten mee maken. Maar ik vind het wel zonde dat ik niet in Bath en Roosendaal ben geraakt. Maar ja, ik zat WEER op een terraske, hè.

- een stapel gekregen video's bekijken
> Ik heb 1 keer mijnen tv aangehad: vorige donderdag om naar Koppen te kijken over de orka Luna in Canada. Verder heb ik wat dvd's gekeken op mijn laptop: veel gemakkelijker dan video's.

- een poging doen tot touwtjespringen
> Ik ben er zelfs nog niet in geslaagd om naar de winkel te rijden om een springtouw te KOPEN. Laat staan dat ik gesprongen heb.

- concertjes meepikken
> Ik heb een half uurtje naar School Is Cool staan luisteren en daar is het eerlijk gezegd bij gebleven.

 

In mijn voornemens ben ik dus niet echt geslaagd, maar ik heb me wel super geamuseerd. Wanneer is het terug vakantie? ;)

 

liefs

Birsen

21:44 Gepost door Birsen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-08-10

Apate: update

Bij het beginnen strijken van mijn kleedje liep het mis: één van de linten was blijkbaar gelost in het wasmachine. Vermits ik niet kan naaien en ik ook niet kon verwachten dat iemand dat stante pede even wou komen aannaaien, heb ik dan maar een andere tenue gezocht: een rokje en een t-shirt die ik ook nog wel ok vond.

Ik had me ook voorgenomen om goed op tijd te vertrekken zodat ik eerst arriveerde en op haar moest wachten in plaats van haar te moeten zoeken. Maar last minute besefte ik plots dat ik vergeten was van mijn was uit het wasmachine te halen. Die moest dus nog snel worden opgehangen.

Uiteindelijk was ik dus iets later ter plaatse dan ik gepland had, maar bleek zij ruim vertraging te hebben. Ik was dus alsnog eerst. Eventjes werd ik heel zenuwachtig, maar uiteindelijk heb ik toch een kwartier zitten lezen in het boek dat ik had meegenomen (om een klein beetje te doen uitschijnen dat die hele afspraak me niet echt erg interesseerde ;) ).

Toen ze er dan was, hebben we eigenlijk gewoon wat gebabbeld over wat we de voorbije jaren hebben gedaan, sinds we elkaar niet meer gezien hebben. Op een gegeven moment zei ze dat ze eigenlijk niet meer wist wat er gebeurd was, waardoor we geen contact meer hadden. Ik heb daar eigenlijk amper op gereageerd. Het feit dat ze het niet meer weet wil volgens mij zeggen dat ze haar daden niet belangrijk genoeg vond om mij te kwetsen. Maar ik had geen zin om haar dat te zeggen. Na een kleine 2 u vond ik het welletjes geweest en heb ik gezegd dat ik naar huis ging omdat ik hoofdpijn had, wat geen leugentje was maar niet de hoofdreden.

Zij heeft duidelijk laten aanvoelen dat ze zin heeft om nog eens af te spreken. Maar ik heb daar eigenlijk totaal geen behoefte aan. Uit wat zij vertelde over waar ze nu in haar vrije tijd mee bezig is, maak ik op dat onze interesses totaal niet meer hetzelfde zijn. Ze vroeg trouwens ook totaal niet naar wat ik in mijn vrije tijd deed, was vooral over zichzelf bezig. Maar dat kon me eigenlijk niets schelen.

Ik besefte al gauw dat ik haar totaal niet mis en dat ik niet echt behoefte heb aan haar vriendschap. Dus misschien spreken we ooit nog wel eens af, maar het zal zeker niet binnenkort zijn, zoals zij voorstelde.

 

liefs

Birsen

 

08:54 Gepost door Birsen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-08-10

Apate

Van het 2e middelbaar t.e.m. het 4e middelbaar had ik een beste vriendin. Ja, natuurlijk had ik daarvoor ook al beste vriendinnen gehad, maar nu heb ik het even over die ene. Laat ik haar Apate noemen, zoals de godin van de leugen en het bedrog. Ja, dat is een heel negatieve nickname en ik moet er wel even eerlijk bij zeggen dat ze mij niet belogen en bedrogen heeft. Maar ze heeft me wel ongelooflijk hard gekwetst.

Apate was gehandicapt door een zuurstofgebrek bij de geboorte. En om de één of andere reden voel ik me altijd aangetrokken tot mensen die zwakker staan. We bleken ook dezelfde interesses te hebben en we werden beste vriendinnen. We gingen samen shoppen en ik bleef regelmatig bij haar logeren (andersom was moeilijker omwille van haar handicap).

Op een gegeven moment werd ze aan het begin van de zomervakantie geopereerd. Ik was net op kamp, had geen contact met de buitenwereld en was doodongerust omdat ik wist dat het een hele zware operatie was. Daarna zou ze 4 maanden moeten revalideren. De vakantie mocht ze grotendeels thuis doorbrengen, liggend in een bed. En ik bezocht haar 3 of 4 keer per week. Dan bracht ik iets leuks of iets lekkers mee om haar wat af te leiden. Toen de school weer begon, moest ze in de week naar het ziekenhuis in Leuven en mocht in het weekend naar huis. Op woensdagavond belde ik haar op en meestal ging ik zowel zaterdag als zondag bij haar langs. Toen ze eindelijk definitief naar huis mocht, trommelde ik vriendinnen op om een spandoek en ballonnen voor haar deur op te hangen.

Toen ik 2 maanden later verjaarde, kreeg ik een enorme cadeau van haar. En zelfs een cadeau van haar ouders. Als dank, omdat ik zoveel voor haar had gedaan de afgelopen maanden, omdat ik er voor haar was geweest.

Maar enkele maanden later, liet ze mij meer en meer vallen. Ze deed zelfs mee aan flauwe pesterijen zoals broodkruimels in mijn boekentas strooien, die ik maanden later nog steeds terugvond. En toen veranderde ze van school en we hadden totaal geen contact meer.

Maar enkele maanden geleden stuurde ze me een vriendschapsverzoek via de smoelenboek. Ik accepteerde omdat ik het hele verhaal eigenlijk wel achter me heb gelaten. Maar we spraken niet. Tot enkele weken geleden: ze stuurde me een mailtje om te vragen of we niet eens konden afspreken. Ik was wel nieuwsgierig, maar wilde niet te enthousiast zijn en haar niet te veel positieve signalen geven. Bovendien zijn mijn ouders sinds die hele situatie, niet echt tuk op haar. Dus zei ik dat ik het te druk had, maar dat ik deze week vakantie heb (en mijn ouders zijn op reis).

Om een lang verhaal kort te maken: we hebben vanmiddag afgesproken.

Sewwes nog één van mijn favoriete kleedjes (die waar ik me slank en mooi in voel) strijken. Hoge hakken aan. Make-up en leuke oorbellen. Alles om me een zelfzeker gevoel te geven. Zodat ik haar kan laten zien dat ik het zonder haar ook kan.

De afspraak is trouwens ook op voor mij bekend terrein en op korte afstand van mijn huis: ik wou even duidelijk maken dat de moeite vooral van haar kant moest komen en dat ik de touwtjes in handen heb.

Misschien een beetje oppervlakkig. Ik ben er mij van bewust. Ergens zal ze me dan waarschijnlijk toch nog iets doen.

Een beetje duimen voor mij mag. Lachen

 

Liefs

Birsen

13:08 Gepost door Birsen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |